تام هنرهن: به نظرم معماری بیش از هر چیز
تخیل مردم رو درگیر می کنه تاثیری که معماری
بر مردم می گذاره رو معماران شاید
بعد از ساخته شدن بنا متوجه بشن
گوردون چانگ: تلقی مردم از معماری
فقط در حد یک شی یا مکانیه
که مردم در اون اسکان داده می شن
و کاملا با تلقی ما معماران
از معماری متفاوته
کنت فرامپتن: مردم میگن آرشیتکت دیگه کیه؟
چی کار می کنه؟
تفاوت آرشیتکت
و ساختمان ساز چیه؟
تام مین: ما به دنیا تجسم می دیم
فعالیت های بشری رو دریافت می کنیم
و اونها رو در قالب ساختارهای فیزیکی بیان می کنیم
که انواع فعالیت های انسانی رو در خودش جای میده
تام هنرهن: آتلیه معماری جاییه که عملکرد و خلاقیت فردی
مستقیما توسط افرادی که
در اونجا حضور دارن سنجیده میشه
تام مین: دانشجویان کار خودشون رو انجام میدن
یعنی شیوه نگرش و گفتمان ما
درباره معماری رو تغییر میدن
مایک توسته: پیش از اینکه بیای دانشکده معماری
فکر میکنی بحث معماری، بحث یک شی هست
و زمانی که میای اینجا متوجه میشیم که بحث فضا
و اشغال فضاست اغلب مردم به معماری
به چشم یه مجسمه نگاه میکنن
ولی یه وقتی میرسه که متوجه میشی بحث یک شی نیست
و مساله سر و کار داشتن با نحوه ی سازماندهی
فضاست
آلنا جوارسکی: خیلی از دوستام
نمیتونن
شرایط و برنامه ی من و شیوه کار
و حضور مداوم من در اینجا
و همینطور محیط کار و فضای آتلیه رو درک کنن
مایک توسته: و نحوه ی کارکرد رو
که این خیلی مهمه
آلنا جوارسکی: و همینطور موضوع
نقد و بررسی شدن رو، مورد نقد قرار گرفتن
مایک توسته: برای مثال برای یه دانشجوی بازرگانی موضوع غریبه ایه
آلنا: درسته
تام هنرهن: آتلیه طراحی جاییه که
دانشجویان باید با تکیه بر توانایی خودشون طراحی کنن
باید با استفاده از خلاقیتشون چیزی رو خلق کنن
باید در راستای حل یک سری مساله که براشون مطرح میشه
یا گاهی خودشون اونا رو ایجاد میکنن چیزی رو خلق کنن
آلنا جوارسکی: هیچ جای دیگه
چنین فرهنگی رو پیدا نمیکنید
ما پنج سال هست که در قالب یک گروه با همیم
بنابراین همه رو میشناسیم
همه همدیگرو میشناسن
مثل خونه ی دوم میمونه، مثل جامعه ی دومی
که آدما برای مسایل شبیه به هم دارن تلاش میکنن
جیانکارلو ترامانتوتسی: وقتی تو خونه کار می کردم
پروژه درست پیش نمی رفت
هیچکس نبود که باهاش راجع به این چیزا بحث کنی
وقتی فقط خودتی و خودت خلاقیت و الهام به حداقل میرسه
شیگرو بن: آموزش معماری
در ایالات متحده به دلیل سیستم آتلیه
جزو بهترین ها هست، تمام دانشجویان تو آتلیه جمع میشن
و صحبت میکنن و از همدیگه یاد میگیرن
این مهمترین
فضای آموزش معماریه
دیونیسیوس نئوفیتیدیس:
اونا از "رابرت موزس" که طراح شهری بود متنفر بودن
چون بی احساس بود و بافت محله ها رو از هم جدا کرد
و غیره و غیره می دونی چیه؟
با ماشین برو بزرگراه غربی
بعدش از پل "تریبورو" برو به سمت منهتن
اون وقت میفهمی
چی کار میخواست بکنه این تغییر جهت بصری
از داخل ماشین فوق العاده س
کی جی: نه نیست دیونیسیوس نئوفیتیدیس: چرا، عالیه
تو داری الان بهش فکرمیکنی
الان ما تو ترافیک گیر کردیم و داریم میبینیمش
ولی اون موقع، شهر باید اون تغییر رو می پذیرفت
تام هنرهن: موضوع فوق العاده در دانشکده های معماری
اینجا جاییه که هنوز
راجع به کار معماری با هم بحث میکنن
هم از دیدگاه شخصی
و هم عمومی
نهایتا مثل یه صحنه هست
یه صحنه ی عمومی که کارها مورد بحث قرار می گیرن
و دانشجویان طرز کار خودشون رو به دیگران معرفی میکنن
و نشون میدن که در کارشون جدی هستن
و یا چه جوری بهش فکر میکنن
و به نظرم این برای
پیشبرد یک پروژه معماری
بی اندازه مهمه چون معماری در نهایت
در جهات مشخصی به همین صورت
شکل واقعی به خودش می گیره و این درس مهمیه
و همچنین روشیه که با اون
از طریق برخورد کاملا شخصی و انسانی
کارمعماری بهتر میشه
آلنا جوارسکی: به نظرم اغلب آداب و رسوم آتلیه
خیلی تصادفی شکل میگیره و زمان مشخصی نداره
امیدوارم که ... آره
جیانکارلو تراماتوتسی: فکر میکنم چاشنی طنز حس و حال و انرژی دیگه ای میده
و یه لحظه هایی هست که همه دارن میگن و میخندن
و همزمان کارشون رو هم انجام میدن
و یهو بعضیا میان و میگن
واسه همینه که هیچ کاری بلد نیستین
و همیشه همین آشغال ها رو تحویل میدین
برو گمشو
و به کار خودت برس و تو دنیای حقیرت زندگی کن
چونکه طنز
بین افراد تعامل ایجاد میکنه
و تعامل
تولید انرژی میکنه و انرژی
بازدهی همه رو افزایش میده
و برای همه مفیده
دیونیسیس نئوفیتیدیس:دی رو فراموش نکن
دانیل: شکم بودا؟
همه تا دیروقت میمونن و معاشرت میکنن، سیگار میکشن
و حسابی قهوه میخورن
و لزومی نداره
حتما در حال طراحی باشی
دانشکده معماری جدا محیط عجیب و خاصیه
شاید نتونی
اینقدر وقت صرف یه پروژه بکنی ساعت ها
ساعت ها رو یه طرح کار کنی و تلاش کنی طرح مفیدی بشه
میدونید، ممکنه به معمار بگید
فردا باید کار رو تحویل بدی و اونا با دوازده ساعت کار
طرحی رو ارایه بدن
که انگار یک هفته روش کار کردن
مایک توسته: باید زودتر میرفتم خونه
چون هر پنج دقیقه یه بار
یه جا رو چسب میمالم
بعد می ایستم و فکر میکنم
این دیگه چه آشغالیه؟
و دوباره از نو شروع میکنم
مالی کلیپول: گاهی اوضاع وحشتناک میشه
به قول خودم تو طراحی "های" میشم
و مدام به پروژه فکر میکنم
و خوابم نمیبره
خسته و کوفته
راه میفتم میرم خونه
تا مسواک میزنم و صورتم رو میشورم
و میرم تو تخت باید بلند شم برم آتلیه
وقتی داری ایده پردازی میکنی
سلامتیت یه جورایی تعطیله
آرشیتکت ها تو بعضی موارد خود آزارن
تا نصفه شب مشغول کاری
بعد یهو ساعت 3 صبح
دستت رو میبری
بدو بدو میری بیمارستان که بخیه کنن
این ماکت ها رو
که از هم جدا کردی
دوباره میچسبونی به هم
و مدام مورد ارزیابی قرار میگیری
که بی اندازه شخصیه
ولی در عین حال بین جمع صورت میگیره
و مدام در معرض حمله هستی
خیلی سخته
اگر عاشقش نیستی
چرا باید خودت رو درگیرش کنی
مالی: وای!!! خدای من
این ایراد مربوط به کانسپته
سیستم سازه ای
واحدها رواز هم تفکیک نمیکنه
معمولا محدوده ی سازه
سه چهار واحد یا حتی بیشتر رو شامل میشه
متوجه هستم، ولی دلیلی برای این مورد نمیبینم
لزوما نباید موردی داشته باشه
[گفتگوی همزمان چند نفر]
میفهمم که مجبور نیستم
ولی مهمه که
غلطه، باشه ولی غلطه مارک شاوت: غلطه؟
بهمون بگو چرا غلطه
دن بوسسکیو: از لحاظ اقتصادی
مارک شاوت: غلط نیست
وگرنه اینجوری میتونیم از لحاظ اقتصادی
به کل پروژه ش انتقاد کنیم
دن بوسسکیو: نه ولی مارک شاوت: در وهله اول
این دیوارها هستن مطابق دیاگرام نشون میده که چطوری
دن بوسسکیو: آره پس باید دیوار سومی هم
باشه
مایک توسته: خوب پس کل
سطح مابین رو از بین میبره
دن بوسسکیو: هیچ چیزی رو از بین نمیبره
مایک توسته: اون بحث اصلا لازم نبود
نظرم گویا بود، و معلوم بود
منظورشون رو فهمیدم اونا هم منظور من رو فهمیدن
یعنی فکر کردم که فهمیدن
فکر کردم بحث تمومه
و باید راجع به چیزهای مهمتری حرف بزنیم
و دیگران که باید باهاش حرف بزنن
اما هنوز داشت به مدت بیست دقیقه راجع بهش بحث میکرد
چیزی که من همیشه باهاش مساله دارم
اینه که اگردانشجویان از کارشون نقد خوب نگیرن
نا امید میشن به نظرم اونها
معنی نقد مثبت رو متوجه نمیشن منظورم اینه که
طبق تعریف لغوی نقد یعنی انتقاد کردن
بنابرین اگر زمان ژوژمان
فقط ازت تعریف کنن
و قربون صدقه ت برن
که چقدر پروژه ت عالیه
خوب به نظر من این نقد مثبت نیست
و اونها چیزی رو نقد نکردن
به عقیده من، انتقاد مثبت
که ژوری بر اساس دیده ها و شنیده هاش بیان میکنه
انتقادیه که منجر به خلق افکار جدید میشه
اگر تونست افکار و ایده های تازه ایجاد کنه در این صورت این یک نقد مثبته
نقد به معنی حمله کردن نیست؛ اونها بر اساس کاری که بهشون نشون دادی
تو رو نقد میکنن
نظرشون رو راجع به کاری که نشون دادی میگن
تا ایده ها و افکار جدید شکل بگیره به این میگن نقد
دن سیلور: من باهات دعوا ندارم
فقط فکر میکنم این کار صحیح نیست
مارک شاوت: میتونیم تا شب بحث کنیم
دیونیسیوس نئوفیتیدیس: میتونیم
ولی منظورم این نیست
مارک شاوت: اگر صبر کنی و به حرفم گوش کنی میتونیم به یه نقطه مشترک برسیم
و نگاهی همسو داشته باشیم
و اینطوری ما میتونیم بهت کمک کنیم
کنت فرمپتن، پروفسور، تاریخ شناس، منتقد از دانشگاه کلمبیا: مورد دیگه ای که فکر میکنم خیلی مضر هست
این طرز فکره که انگار دانشجو
روز ژوژمان باید تکنیک فروشندگی یاد بگیره
به نظرم دانشجو در ابتدا باید ساکت باشه
و خوب گوش کنه و ژوری راجع به طرح
سوالاتش رو بپرسه و تلاش کنه
پروژه رو به روش سقراطی درک کنه
نه اینکه در پاسخ به نقدها مثل یه فروشنده عمل کنه
تام هنرهن: اگر دانشجوی باهوشی باشی
باید خوب گوش کنی چون مساله فقط این نیست
که سلیقه ی تو چیه
بلکه نگاه و نظر دیگران به کار تو هم مهمه
به نظر من بهترین معماران
کسانی هستن که نگاه منطقی و منسجم خودشون به دنیا رو
در قالب طرح بیان میکنن اونها همون کسانی خواهند بود
اونها همون کسانی خواهند بود
که این حرفه رو ارتقا میدن و خلاق هستن
و ایده های جدید خلق میکنن مهمترین نکته
در مورد یک معمار اینه که بدونه چه جوری به درستی فکر کنه
باید به درستی فکر کنید
تا بتونید معماری کنید
تام مین: یه تفکری هست که میخواد آدم ها رو تک بعدی ببینه
که اگر هنرمند هستی اجرایی نیستی
و اگر اجرایی هستی هنرمند نیستی
این حرف کاملا نامعقوله
منظورم اینه که معماری هردوی این دنیا ها رو شامل میشه
هردوی این دنیا ها رو شامل میشه
و در واقع مثل پوسته ی ارتباطی هردوی اونهاست
و غیر ممکنه که فقط درون یکی از این ها زندگی کنی
یکی این که محاله اجرایی باشی
و کاری رو بدون هیچ انگیزه ای تولید کنی
و دیگر اینکه کاری رو تولید کنی که هیچ مفهومی نداشته باشه و بی ربط باشه
جو براون: به نظرم طراحی به نوعی زیرکی نیاز داره
که دیدگاه های وهم آلود را
در یک قالب فکری بیان کنه
حتی به عنوان تازه کار هم میدونی
که میتونی کاری رو انجام بدی یا نه
و وقتی با تجربه میشی خیلی رضایت بخشه که میبینی
میتونی دیدگاه های متضاد رو در ذهنت داشته باشی
تری هاینلاین: معماران در اجتماع بیش از یک نقش ایفا میکنن
و تعاملات فرهنگی گوناگونی انجام میدن
این پرسش که چرا یک معمار
'معمار خوب' تلقی میشه به دیدگاه های مختلفی
که در یک پروژه داره برمیگرده
و مساله ی مهم اینه که
معمار گوش شنوا داشته باشه و خواسته ی دیگران رو گوش کنه
اون ها رو دریافت کنه
و از همون خواسته ها چیزی به پروژه بده
که اون رو خاص و شگفت انگیز کنه
تام هنرهن: (معمار) باید شخصی باشه
که حقیقتا مشتاق یادگیری باشه
جوری که درخور یک معماره
یعنی که اونا باید در طول زندگیشون
هر روز یک چیز جدید یاد بگیرن
باید با نیروی درونت هدایت بشی
اما در عین حال باید
توانایی پرداختن به مساله ای رو هم داشته باشی
و به مشکلات مشخصی توجه کنی
و بتونی با صبر و حوصله ی زیاد برخی از اون مشکلات رو یادبگیری
بشنوی و تجربه کنی
و این همون چالش مداوم نیمکره ی چپ و راست مغزه
که در خواست هایی که بهت به عنوان یک معمارمحول میشه
خودش رو نشون میده
موریس کاکس: رشته های دیگری هم هست که مسایل دیگه ای رو مطرح میکنه
به نظرم توانایی ما در دیدن یا تصور چیزی
که اصلا وجود نداره
برای اغلب مردم مبهمه این نکته که
با نگاه به سایت یا یک محوطه ی پارکینگ
بتونی ساختمانی در اون ببینی مهارت فوق العاده ایه
و ما از معدود رشته هایی هستیم
که این توانایی رو داریم
مهارت هایی که در دانشگاه یاد گرفتم رو با هیچ چیز دیگه عوض نمیکنم
چون خیلی خیلی
مختص رشته ی ما هست
و این برگ برنده ی ما هست
مری وودز: فکر نکنم که هیچ وقت
مدارس معماری
در گذشته و حال
معماران جوان رو
برای واقعیت های عملی معماری آماده کرده باشن
مجددا به این نکته اشاره میکنم
که (دانشگاه) مکان امنیه که یکی میتونه شکست رو تجربه کنه یا یکی نوآوری کنه
فکر کنم محیط آکادمیک همیشه باید همینطور باشه
از برخی جهات
شما نسبت به محدودیت های
دنیای واقعی آزادتری
ولی این رو هم باید درک کنیم
که برخی از این محدودیت ها عمدا در دانشگاه ایجاد میشه
تا دانشجویان
توانایی دست و پنجه نرم کردن با اونها رو
با روش های خلاقانه پیدا کنن
به نظرم
محیط آموزشی باید فضایی ایده آل باشه
ولی در عین حال باید زمینه ی آزمون و خطا
جهت ورود به دنیای واقعی باشه
و فکر نمیکنم که
در مورد دوم خیلی موفق باشیم و هنوز برج عاج نشین هستیم
آلنا جوارسکی: گاهی فکر میکنم که
واقعیت شغلمون، و اینکه حرفه ی ما راجع به چی هست رو
فراموش میکنیم
به نظرم مردم واقعیت های فعالیت
به عنوان یک آدم حرفه ای رو فراموش میکنن
آنی چوی: مدارس معماری حقیقتا منحصر به فرد هستن
چون شاید تنها زمانیه که بسیاری از دانشجویان معماری
میتونن روی پروژه ی خودشون کار کنن
چون بعد از اون می دونید که معماری
اصولا یک حرفه ی خدماتیه
مایک توسته: حرفه ی معماری
کاملا با آموزش اون متفاوته
چون به عنوان شغل شما هرگز به تنهایی کار نمیکنید
خیلی بعیده که طراحی یک ساختمان کاملا به عهده ی خودتون باشه
همیشه دیگرانی هستن که باهاشون ارتباط دارید
طراحی میکنید یا مشورت میکنید
این گونه همکاری معمولا در دانشگاه های معماری وجود نداره
که هم خوبه و هم بد
چون در دانشگاه شما تلاش میکنید
تا روش کار خودتون رو توسعه بدید
دن بوسسکیو: تو خیلی زبلی و چیزی که میخوام بگم رو پیش بینی میکنی
دن بوسسکیو: روش آموزش فعلی
معمار رو از همه جهات تربیت نمیکنه
که هم شاعرانه باشند و هم اجرایی
دانشجویان فوق العاده هستن
باهوشن و خوش ذوق
فاجعه اینجاست که به قدر کافی
مستقل فکر کردن رو یاد نمیگیرن
یا شاعرانه کار میکنن
و یا اجرایی
و این دو تا باهم تلفیق نمیشن
بنابراین ما باید کمک کنیم تا هردو رو در کنار هم داشته باشن
پس یه سری همپوشانی دارن
که قراره
فضاهای مختلفی ایجاد کنن که با هم در ارتباط باشن
مارک شاوت: اونوقت دیوارها چی رو نگه میدارن؟
خاک رو نگه میدارن یا فقط مطابق عادت گذاشتیشون؟ دیونیسیوس نئوفیتیدیس: بله ، حالت خاکریز رو داره
مارک شاوت: اگر حرفت اینه
داریم به جواب میرسیم بذار این رو بپرسم
چرا عملکرد اینها اینه که
فقط بذاریمشون تو انباری؟
دارن کار میکنن دبونیسیوس: آره
مارک شاوت: خوبه و دارن کار میکنن
که چیز ارزشمندی خلق کنن، درسته؟
پس چرا
بذاریمشون تو انباری؟
آلنا جوارسکی: فکر کنم که ممکنه آرشیتکت نشم؟ قطعا
اگرچه احتمال اینکه
بعد از فارغ التحصیلی
تو یه دفتر کار کنم زیاده فکر نمیکنم که لازم باشه حتما خودمون رو
مثلا سه سال یه جا گیر بندازیم
و بعد پروانه بگیریم و دفتر بزنیم
من میخوام کار و بار خودم رو شروع کنم
و تو دفتر خودم کار کنم
جیانکارلو ترامانتوتسی: صبر میکنم تا ببینم
چه اتفاقی می افته
مشتاقم بدونم امضای هنری من به چی منجر میشه
مالی کلیپول: دوست دارم تدریس کنم و بنویسم و تو یه شرکت کار کنم
که بذاره به همه ی این کارها بپردازم
مایک توسته: دوست دارم تو یه شرکت بزرگ تجربه کسب کنم
و ببینم چه جوری کار و فعالیت میکنن
و بعدش امیدوارم که
در دراز مدت
شرکت خودم رو تاسیس کنم
مری وودز: نکته ی قابل توجه برای من اینه که
چقدر دانشجویان معماری خوشبین هستن
و این خوشبینی رو تقویت میکنن
که تا حدی شبیه یه بازیگر میمونه
که باور داره
صحنه رو فتح میکنه
حتا اگر واقعیت مانند Broadway
کاملا متفاوت باشه و این تا حدی به این دلیله
که جذب "ستاره های معماری" میشن
و فکر میکنن اگر خلاف عرف باشن
میتونن به هدف برسن
امروز بیشتر مردم
وقتی به معماری فکر میکنن
به یاد ستاره های دنیای معماری می افتن
و به یک مشت اسم فکر میکنن
که تبدیل به برند شدن
که این موضوع به نظر من تاحدی محدود کننده س
مردم فقط فرانک گری رو میشناسن
منظورم اینه که معماران دیگری هم هستن
که کارهای بهتر بزرگتر و مهمتر
از "گری" انجام میدن
فیل برنستین: مشکل اینجاست که روش آموزش معماری ما
همه رو دقیقا به همین سمت
هدایت میکنه
مدل آموزش و پرورش فعلی
دقیقا حول تربیت
نسلی از ستاره معماران حرکت میکنه
که حقیقتا مدل ناقصیه
تد لندزمارک: برای چندین سال هرکس دوست داشت
مثل " فرانک گری" باشه همه می خواستن
یه حجم تندیس وار بزرگ وسط یه منظره بسازن
حالا اینکه کارایی داشت و یا نه
اصلا مهم نبود ساختن احجامی
که با کمک مهندسی هوا فضا امکان پذیر شده بود
و قبل از اون امکان نداشت
تبدیل شد به اولین وظیفه ی هر کسی که فارغ التحصیل میشد
این دوره دیگه تموم شده
اوان دوگلیس: من معتقدم که
نسل حال حاضردانشجویان معماری
این توانایی رو دارن که دنیا رو به شکلی تغییر بدن
که ما هرگز ندیدیم
و بنابرین تا حد امکان به تکنولوژی روز
و همینطور بحث و گفتگو نیاز دارن
گفتگوی هدفمندی که همراه با این تکنیک ها
و ابزارها باشه تا کاملا
برای ورود به دنیای آینده آماده بشن
و بتونن کارهای پربار و مفید انجام بدن
تد لندزمارک: دانشجویان دارن خودشون رو نشون میدن اونا در سرتاسر دنیا
با آدم هایی مواجه هستن
که نیاز به سرپناه دارن و نیاز به نوعی زندگی کم هزینه
مقرون به صرفه و در راستای توسعه ی پایدار دارن
خود دانشجویان
دانشکده رو تحت فشار میذارن
که طرز فکر
و روش استفاده از
محیط پیرامون رو تغییر بده
و به اهدافی بپردازه که چیزی فراتر از
سلیقه ی زیبایی شناختی معمار باشه
اساسا معماری حرفه ی خوشبینانه ایه
اگر بدبین باشی
و اگر حقیقتا
اعتقادی به بهتر شدن جهان نداشته باشی
سراغ معماری نمیری
بنابرین فکر میکنم گروهی از افراد خوشبین هستند
که جذب
حرفه ی طراحی میشن و حقیقتا باور دارن
ساختمان هایی که طراحی خواهند کرد
در زندگی افراد
تغییر ایجاد میکنه مالی کلیپول: به نظر من
مردم قدر محیط ساختمانی
اطرافشون رو نمیدونن
اگر این موضوع به نظرت مهم نیست
پس چی برات مهمه؟
آلنا جوارسکی: موضوع معماری موضوع درک رفتار انسان
اشتیاق و همچنین خواسته های اونه
معماری چیزیه که
در زندگی روزانه ات تجربه میکنی
مثلا تو خیابون فضای خیابون
نحوه ی حرکت در اون و ارتباطی که
با ساختمون های اطرافت برقرار میکنی
دیوید برن: مردم دوست دارن بگن که معماری
توسط دیگران و برای دیگران انجام میشه
ولی در واقع توسط خود مردم هم انجام میشه کافیه بخوای
یه پنجره ی جدید تو خونه ات نصب کنی
یا جریان آمد و شد بین منزل تا محل کارت رو
تغییر بدی
در مدارس معماری، آزادی عمل داری
که اگر چیزی رو دوست نداری
براش کاری بکنی
این چیزیه که پنج سال مدام بهت میگن
یه کاری انجام بده مهم نیست که چیه
فقط یه کاری انجام بده
مایک توسته: این مدرسه یه جور طرز فکر بهت یاد میده
و میدونید
کاری که اینجا انجام میدید
لزوما چیزی نیست که خودت فکر میکنی باید باشه
قرار نیست بری دانشگاه
و بعدش عمارت های مستعمراتی
سبک معماری رایج در آمریکا بین قرن 17 تا 19 یا چیزی شبیه اون بسازی
جیانکارلو ترامانتوتسی: نیاز ما فقط یه سرپناه نیست بلکه نفس تازه
و محیط الهام بخش میخوایم
به نظرم یکی از مهمترین چیزهایی که این مدرسه بهت یاد میده
اینه که هیچوقت شور و شوقت رو از دست نده
معماری فقط یه چاردیواری مسقف نیست
خیلی فراتر از روح زندگی در اون هست
که ما اینجا یاد میگیریم
و باید هرجا رفتیم
با خودمون ببریم
اگر میخوای بیای دانشکده معماری
امیدوارم که روند خلاقیت رو درک کنی
امیدوارم تغیری که روح و ذهن و جسمت
قراره تجربه کنن رو درک کنی
چون اینجا هیچ چیزی مطلق نیست
[صدای خنده دانشجویان]
دیونیسیوس: به چی فکر میکنی آقای کارگردان؟
که فیلم بسازی؟
آره مطمئنا